1997, Καλοκαίρι, Λάρνακα. Λίγες μέρες πριν γεννήσω τη Θέα, την πρώτη μου κόρη. Είμαι στο εστιατόριο που τότε είχαμε στη Λάρνακα και η μάνα μου ετοιμάζει την αγαπημένη μου συνταγή: Χταπόδι κρασάτο. Όλο το εστιατόριο μοσχομυρίζει καραμελωμένα κρεμμύδια. Η μάνα μου μού εξηγεί τη συνταγή βήμα-βήμα δίνοντας έμφαση στα σημαντικά σημεία: “Η γεύση στο χταπόδι κόρη μου είναι τα κρεμμύδια. Να τα αφήσεις να “αρπάξουν” λίγο και να κολλήσουν στον πάτο της κατσαρόλας. Αυτό θα δώσει επιπλέον άρωμα στο φαγητό. Και μην ξεχνάς, το κρασί να είναι στερκό (ξηρό) και καλό” μου λέει. Ο Κύπρος φέρνει φρέσκο ψωμί από τη μητέρα του και με το ζουμάκι από το χταπόδι γίνεται ο πιο τέλειος μεζές. Καθόμαστε όλοι στο τραπέζι και ο πατέρας μου αστειευόμενος μου λέει ότι η “εγγονή του σίγουρα θα είναι μεζετζίνα (θα της αρέσει ο μεζές)’’. Και η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη συνταγή είναι από τις αγαπημένες της Θέας μου. Στο δικό μου ωστόσο κρασάτο χταπόδι βάζω πάστα ντομάτας και κουμανταρία. Η γλύκα του δεν περιγράφεται…
