1995, Φανερωμένη, Λάρνακα. Ετοιμάζω το τραπέζι για τα γενέθλιά μου και τακτοποιώ τις θέσεις για τους καλεσμένους μου. Η φίλη μου Κατερίνα με ενημερώνει ότι θα έρθει με τον ξάδελφό της Κύπρο, τον οποίο δεν γνωρίζω. Καταφθάνουν, γίνονται οι συστάσεις και ανταλλάζουμε με τον Κύπρο τις πρώτες μας ματιές. Σε κάποια στιγμή αμηχανίας εκείνος σχολιάζει με θαυμασμό το συκώτι με τα καραμελωμένα κρεμμύδια, συνταγή της μάνας μου… Του χαμογελώ με την ίδια αμηχανία και μέσα μου το νιώθω πως μ’ αυτό τον άνθρωπο υπάρχει μια ιδιαίτερη χημεία. Από τότε είμαστε μαζί με τον Κύπρο. Έχουν περάσει 26 χρόνια και φροντίζουμε πάντα στα γιορτινά μας τραπέζια να υπάρχει αυτή η συνταγή που καθόρισε την πρώτη μας γνωριμία. Προσθέτω μάλιστα και κουμανταρία στη συνταγή, προς τιμήν εκείνων των πρώτων μας… μεθυστικών βλεμμάτων.
